środa, 28 kwietnia 2010



wyrwę te źdźbło trawki,wyrwe


ten leniwiec tak słodko się patrzy co nie

ten
leniwiec wygląda jak świnka schodząca z drzewa
Leniwce dwupalczaste
rodzaj szczerbaków zaliczany do leniwców. Zwierzęta te wyróżniają się wśród leniwców brakiem trzeciego palca przednich kończyn. Pozostałe leniwce mają trzy palce zarówno w przednich, jak i tylnych kończynach i określane są jako leniwce trójpalczaste.
Występowanie
Leniwce dwupalczaste występują w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej.
Taksonomia
Do tego rodzaju zaliczane są dwa gatunki:
leniwiec dwupalczasty, unau (Choloepus didactylus)
leniwiec krótkoszyi, leniwiec Hoffmana (Choloepus hoffmanni)
Obydwa gatunki zaliczano wcześniej do rodziny leniwcowatych (Bradypodidae) w randze podrodziny Choloepinae Gray, 1871. Z powodu różnic w budowie przednich kończyn wyodrębniono je do rodziny Choloepidae[1] jednak stanowisko takie nie zostało powszechnie zaakceptowane. Większość taksonomów, w tym Webb, McKenna i Bell, umieszcza rodzaj Choloepus w rodzinie Megalonychidae.
Charakterystyka
Unau posiada aż 9 kręgów szyjnych, co pozwala mu na obrót głową o 180°, podczas gdy krótkoszyi ma tylko 6 kręgów.
Obydwa gatunki zalicza się do gatunków zagrożonych wyginięciem, ponieważ stosunkowo wolno się rozmnażają. Samica rodzi jedno młode w ciągu roku.
Leniwce trójpalczaste - rodzina lądowych, nadrzewnych ssaków zaliczanych do szczerbaków. Poruszają się powolnymi ruchami z ciałem podwieszonym pod gałęziami. Rzadko schodzą z drzew. Na ziemi niezgrabnie pełzają.
Występowanie
Gujana, Wenezuela i Brazylia.
Charakterystyka
Cechą charakterystyczną tej rodziny leniwców jest obecność trzech długich palców dłoni i stóp, uzbrojonych w 3 potężne, hakowato zagięte pazury oraz długa szyja. Odcinek szyjny kręgosłupa składa się z 9 kręgów, co jest wyjątkiem w świecie ssaków, a leniwcom trójpalczastym zapewnia możliwość obracania głowy o ponad 270°.
Leniwce mają wysmukłe ciało, zredukowany ogon oraz małe oczy i uszy. Obie płcie zewnętrznie nie różnią się prawie niczym. Długość tułowia współczesnych dorosłych leniwców mieści się w granicach 40-75 cm, choć wywodzą się od wymarłych Megatheriidae, które osiągały wielkość słonia.
Długa, gęsta sierść złożona jest z dwóch rodzajów włosów, wełnistych i szczecinowatych. Na sierści żyją glony, co nadaje zwierzętom zielonkawe ubarwienie. Palce leniwców są zrośnięte skórą.
W uzębieniu brak siekaczy i kłów, a zęby policzkowe są uproszczone, walcowate, rosną przez całe życie zwierzęcia i nie są jednoznacznie podzielone na zęby przedtrzonowe i trzonowe.
Leniwcowate prowadzą nadrzewny tryb życia. Odżywiają się pokarmem roślinnym. Ich wielokomorowy żołądek jest przystosowany do trawienia liści i gałązek. W żołądku następuje neutralizacja toksyn zawartych w liściach. Całkowity proces trawienia może trwać ponad miesiąc[2].
Raz na 7-8 dni schodzą z drzewa na ziemię, aby się wypróżnić. Leniwcowate dobrze pływają. Mają słabo rozwinięty wzrok i słuch. Pokarm wyszukują za pomocą zmysłu węchu i dotyku. Poza okresem rozrodu żyją samotnie. Ciąża trwa 5-6 miesięcy. Po tym czasie rodzi się jedno młode.
Systematyka
Bradypodidae jest rodziną monotypową – obejmującą jeden rodzaj Bradypus Linnaeus, 1758 z gatunkami:
leniwiec trójpalczasty, zwany ai (Bradypus tridactylus)
leniwiec grzywiasty (zwany brazylijskim) (Bradypus torquatus)
leniwiec pstry (Bradypus variegatus)
oraz niedawno odkryty, krytycznie zagrożony Bradypus pygmaeus
Czasem leniwiec trójpalczasty i pstry włączane są do jednego gatunku, jako jego dwa podgatunki: Bradypus bradypus tridactylus i Bradypus bradypus variegatus.